Состояние Не требует реставрации
Счет-фактура Я выставляю счет-фактуру НДС
Дата 1945 и далее
оригинал / репродукция документ оригинальный
Количество 1 штук
Genco Erkal - turecki aktor dramatyczny. Zagrał w filmie A Season in Hakkari z 1983 roku, który zdobył Srebrnego Niedźwiedzia - Nagrodę Specjalną Jury na 33. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie.
Macit Koper - turecki aktor i scenarzysta. Pracował jako aktor i reżyser w Şehir Theatres i Dostlar Tiyatrosu.
Berrin Koper - aktorka turecka
Ezel Akay - turecki aktor, reżyser i producent filmowy.
Yusul Elver - turecki aktor
Selçuk Özer - aktor teatralny, filmowy i serialowy, scenarzysta.
Zeynep Irgat - aktorka turecka
Zihni Küçümen - aktorka turecka
Avni Yalçın - turecki aktor filmowy i serialowy
i inni, niezidentyfikowani
Dostlar Tiyatrosu - grupa teatralna założona w Stambule w 1969 roku przez Genco Erkala. Wystawiał przykłady współczesnego teatru światowego i nowe sztuki pisarzy tureckich, a także adaptował do teatru twórczość wielu artystów i literatów. Spektakle takie jak Kaukaski kredowy krąg, Brecht - Kabaret, Galileo Galilei, Rosenbergowie nie powinni umierać, Jak się pozbyć Asiye, Uciskacze, Uciskani, Rebelianci, Podwójna gra to brechtowskie produkcje Teatru Dostlar, który przywiązuje szczególną wagę do twórczości Brechta.
Życie Galileusza Bertolda Brechta - dramat napisany w latach 1938–1939. W 1984 przedstawienie "Galileo Galilei" zdobyło nagrodę Avni Dilligil Tiyatro Ödülü.
Józef Szajna - scenograf, reżyser teatralny, autor scenariuszy, teoretyk teatru, malarz, grafik. Urodzony w 1922 w Rzeszowie. Zmarł 24 czerwca 2008 roku. Więzień obozów koncentracyjnych w Auschwitz i Buchenwaldzie.
W latach 1955-63 był scenografem (zaprojektował między innymi scenografię do spektakli: "Myszy i ludzie" - według Steinbecka,"Dziady" - według Mickiewicza), a następnie, do roku 1966, również dyrektorem, kierownikiem artystycznym i reżyserem Teatru Ludowego w Nowej Hucie.
Największym jednak osiągnięciem i międzynarodowym sukcesem Szajny stała się kilkakrotnie przepracowywana Replika (zrealizowana najpierw w 1971 jako kompozycja plastyczna w Muzeum Sztuki w Göteborgu, następnie w 1972 z aktorami w Edynburgu, a od 1973 jako autonomiczne przedstawienie w Studio), nazwana przez krytykę „krzykiem naszych czasów”, „krajobrazem po trzęsieniu ziemi”. Sam autor traktował Replikę jako oskarżenie, które „mówi o agonii naszego świata i naszym małym optymizmie, o rozpadzie naszej cywilizacji, o postindustrialnej kulturze”.
W autorskich spektaklach-moralitetach (np. "Replika", 1973; "Gulgutiera", 1973; "Dante" - na kanwie "Boskiej komedii", 1974; "Cervantes", 1976) łączył on nasycony osobistymi refleksjami literacki tekst z wizjonerską organizacją przestrzeni scenicznej i niesztampowym, intensywnym, ekspresyjnym wyrazem gry swoich aktorów.
W latach 1966-1971 Szajna pracował m.in. w Krakowie (tu w Starym Teatrze wystawił głośną Łaźnię Włodzimierza Majakowskiego, 1967) i w Warszawie (Faust w Teatrze Polskim, 1971). W 1972 objął dyrekcję warszawskiego Teatru Klasycznego, który przekształcił w Teatr Studio i w którym przez następne 10 lat realizował swoją koncepcję teatru autorskiego. Do najważniejszych inscenizacji tego okresu należą Dante (1974), Cervantes (1976), Majakowski (1978).
Uprawiał malarstwo, grafikę, scenografię, reżyserię teatralną, był autorem scenariuszy do własnych przedstawień, teoretykiem teatru. Postrzegany bywa przede wszystkim jako człowiek teatru, twórca osobistej formuły - mówiąc słowami Zbigniewa Taranienki - "teatru narracji plastycznej" (inaczej zwanego "teatrem plastycznym", "teatrem plastyków", "teatrem wizji"). Główny akcent jest w nim położony na ekspresję wizualną. W programie swojego teatru najbardziej znaczącą rolę przyznawał znakowi plastycznemu: rozbudowanej scenografii i - często groteskowo powiększonemu - rekwizytowi. Sam mówił "życie zmieniam w obraz [...]" i ta myśl odzwierciedla jego intencje.
W 1982 Szajna ustąpił ze stanowiska dyrektora Teatru Studio oraz profesora w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie na znak protestu przeciwko wprowadzeniu w Polsce stanu wojennego. Od tego czasu zajął się przede wszystkim malarstwem i rzeźbą, wystawiając swoje dzieła na całym świecie; sporadycznie wracał do teatru, gdzie realizował własne scenariusze.
