Gobelin 'Lekcja bilarda'

Alonso Perez

Datowanie: XIX/XX w.

Wymiary: 30 x 44 cm

Stan zachowania: wypłowiałe kolory, kilka plam, przebarwienia

ŻYCIORYS - Alonso-Perez (1881 - 1914)

Alonso-Pérez urodził się w rodzinie artystów w 1881 roku w Saragossie, mieście o bogatej historii. Być może dla początkującego malarza ważna była świadomość, że Francisco Goya, ikoniczna postać pod koniec XIX wieku, również urodził się w Saragossie.

Niewiele wiadomo o wczesnej edukacji Péreza, poza tym, że jego ojciec, Mariano, był również malarzem i prawdopodobnie zapewnił synowi naukę sztuki. Malarstwo starszego Péreza charakteryzowało się upodobaniem do anegdotycznych scen kostiumowych, podobnych do tych Mariano Fortuny'ego, który był jednym z najbardziej utytułowanych hiszpańskich malarzy tamtych czasów. Kariera Fortuny'ego była zarówno międzynarodowa, jak i szalenie udana; A jego wczesna śmierć w 1874 roku w wieku 36 lat tylko zwiększyła jego sławę.

Wiadomo, że Alonso-Pérez mieszkał w Paryżu w 1901 roku, choć jest całkiem możliwe, że przybył tam znacznie wcześniej. Być może zaczął wystawiać swoje prace jako młody nastolatek, więc nie dziwi fakt, że w wieku dwudziestu lat wziął udział w Salonie Paryskim w 1901 roku. Zapis z Société des artistes françaises exposition annuelle des beaux-arts zawiera dokumentację, że obraz Alonso Péreza Bonne Farce został włączony do wystawy. We wpisie zaznaczono również, że urodził się w Saragossie, a obecnie mieszkał z M. Duvalem przy rue du Faubourg-Saint-Martin 78 w 10. dzielnicy Paryża.

Pod względem artystycznym Alonso-Pérez poszedł w ślady ojca, malując lekkie sceny rodzajowe, luźno oparte na osiemnastowiecznych modelach. Wiele z nich przedstawia zalotne spotkania, takie jak Lekcja bilarda, które przywodzą na myśl rokokowe tematy François Bouchera, lub alternatywnie, codzienne czynności, takie jak Pójście na rynek, które są echem skupienia się na burżuazyjnym życiu, za którym opowiadali się malarze tacy jak Jean-Baptiste Greuze w latach siedemdziesiątych XVIII wieku. Jednak Pérez malował również współczesne życie w Paryżu, często wykorzystując mieszankę scenerii z końca XIX wieku i modnych kostiumów z wcześniejszego okresu. Znaczna część męskiej odzieży, w szczególności, odzwierciedla osiemnastowieczną modę, w tym pudrowane peruki i kapelusze tricorn, podczas gdy Odzież damska jest często mniej definiowalna jako pochodząca z określonego okresu. To ciekawe zestawienie sugeruje, że Pérez eksperymentował ze stylem, który odziedziczył po ojcu – i tradycją ustanowioną przez Fortuny'ego – próbując znaleźć swój własny, niepowtarzalny styl. Ponadto znajduje się tu wiele obrazów, takich jak te przedstawiające centralny rynek Paryża, Les Halles, które przedstawiają uprzemysłowiony świat budownictwa żeliwnego i nowoczesnego handlu.

Podobnie Pérez był pod wpływem impresjonistycznego podejścia do koloru i światła. Jego twórczość często wydaje się być inspirowana twórczością Pierre'a-Augusta Renoira, czy to w jego obrazach pięknych kobiet siedzących w różnych wnętrzach, czy też w żywych portretach wesołych spotkań w kawiarniach nad rzeką.

W dorobku artystycznym Péreza znajdują się również projekty tkanych jedwabnych gobelinów dla Neyret Frères et Cie z St. Etienne w regionie Doliny Rodanu. Zamówienia te były prawdopodobnie wynikiem wcześniejszej pracy projektowej jego ojca dla firmy, która produkowała jedwabne gobeliny na małą skalę jako dodatek do swojej podstawowej działalności, jaką było projektowanie luksusowych wstążek do specjalnych medali, bogatej mody millelarnej i haute couture. Jeden z gobelinów Péreza, wyraźnie sygnowany jego nazwiskiem, przedstawia modną młodą parę wysiadającą z powozu przed gotyckim kościołem.

Oprócz projektów gobelinów, Pérez tworzył również litografie, takie jak Bal époque Louis XV, który obecnie znajduje się w kolekcji Luwru, oraz wydruki do publikacji w różnych czasopismach artystycznych. Nie ulega wątpliwości, że praca ta była sposobem na zapewnienie podstawowego dochodu młodemu artyście. Najbardziej godne uwagi z tych publikacji były w języku niemieckim, co sugeruje, że Pérez mądrze poszerzał swoje horyzonty geograficzne na coraz bardziej międzynarodowym rynku sztuki. Wydaje się, że rozpoczął ten rodzaj pracy na początku lat dziewięćdziesiątych XIX wieku, kiedy był jeszcze dość młody i prawdopodobnie nadal mieszkał w Hiszpanii. Pierwsza udokumentowana publikacja drukowana pochodzi z 1895 roku w niemieckim czasopiśmie Moderne Kunst IX, gdzie zamieszczono nostalgiczną odbitkę stołu obiadowego naszych dziadków. Najczęstszym źródłem jego publikacji drukowanej był jednak miesięcznik Wilhelma Spemanna Vom Fels zum Meer (Od skały do morza); Mieszkający w Stuttgarcie Spemann był znany jako wydawca czasopism kulturalnych i artystycznych oraz książek. Pérez dostarczał mu ryciny przez co najmniej dwa lata w latach 1895-1896, a być może dłużej.  Ogólnie rzecz biorąc, obrazy te wydają się być skierowane do publiczności z klasy średniej, której podobały się przedstawienia scen takich jak A Rendevous, Flirting at Billiard i Pasażerowie dyliżansu. Sądząc po tytułach, odbitki te mogły być oparte na obrazach Péreza o tej samej tematyce.

Niewiele wiadomo o ostatniej dekadzie Alonso-Péreza. Wydaje się, że po 1901 roku nie wystawiał swoich prac na Salonie Paryskim, a w późniejszych publikacjach nie ma dokumentacji jego prac drukarskich. Zmarł w 1914 roku w wieku 33 lat.

Żródło: Janet Whitmore, Ph.D.

Wybrane muzea

Musée du Louvre, département des Arts graphiques

Musée du Vieux-Château, Laval, Francja